Ετικέτες

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Οδυσσέας Ελύτης: «Πουθενά δεν πάω ακούς.. ή κανείς ή κι οι δυο μαζί»

«Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Πάντα εσύ τ’ αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινόπλεούμενο.Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά.Το βρεμένο μουpάγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά.
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδεςΤα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει …Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιάπου μεγαλώνει.Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ.Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία που τοεξαργυρώνει.
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο…
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα…Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου.
Να μυρίζω από σένα και ν’ αγριεύουν οι άνθρωποι.
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένοΔεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς …Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μουΝα μιλώ για σένα και για μένα.
Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς…Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί…»
Από το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη
     
Τα χρόνια της διαμονής του στο Παρίσι (1969 – 1971) ο Οδυσσέας Ελύτης συνθέτει «Το Μονόγραμμα» που έμελλε να περάσει στη συνείδηση όλων ως ένα από τα έpωτικότερα ποιήματα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. Το βιβλίο θα τυπωθεί αρχικά (1971) στις Βρυξέλλες και τον αμέσως επόμενο χρόνο στην Ελλάδα (1972).
Στα 60 του χρόνια ο ποιητής δημιούργησε έναν ερωτικό ύμνο γεμάτο νεανικότητα και πάθος, που κατορθώνει ν’ αποδώσει ακόμη και τις πιο λεπτές εκφάνσεις του ερωτικού συναισθήματος. Ο τίτλος «Μονόγραμμα» είναι ένα γράμμα ή ο συνδυασμός δύο ή περισσότερων γραμμάτων, συνήθως τα αρχικά ονόματος, για τη δημιουργία μιας σφραγίδας. Μπορούμε οπότε να σκεφτούμε το μονόγραμμα ως τα αρχικά του ονόματος της αγαπημένης του ποιητή ή το συνδυασμό των αρχικών γραμμάτων από τα ονόματά τους, σε μια σφραγίδα που φτιάχνει ο έρωτας, φέρνοντας τους δύο αγαπημένους για πάντα μαζί.